را در زمره سادات عالىمرتبه مشهد در عهد شاه‌طهماسب آورده است كه به همراه ديگر سادات به خدمت در روضه مقدسه حضرت رضا عليه السّلام مشغول بوده است . اسكندر بيگ او و فرزندش ابو القاسم را « بزرگ‌منش و عالىشان » خوانده و مىنويسد : آنان داراى املاك و رقبات زيادى هستند و از لحاظ اجتماعى در خراسان و به‌ويژه در مشهد جايگاه خاصى را احراز كرده و همه به بزرگى شان و مقام آنها اعتراف دارند و بقيه سادات رضوى از كرم آنها برخوردارند . 3 نام ابو طالب رضوى همچنين در فرمانى كه شاه‌طهماسب در 967 ق به فرزند خود سلطان ابراهيم ميرزا ، حاكم وقت خراسان ، نگاشته آمده است . نام وى در اين فرمان كه شاه آن را به مناسبت اسلام آوردن عيسى خان گرجى نوشته و در آن دستور داده تا به آن مناسبت ابراهيم ميرزا مراسم جشنى در حرم مطهر برگزار كند ، چنين آمده است : « فرزند ارجمند . . . ابو الفتح سلطان ابراهيم ميرزا و امراى عظام تابين . . . و سادات كرام و امراى ذوى الاحترام مشهد مقدس معلى ميرزا ابو طالب رضوى و امير شريف موسوى كلانتر به عواطف و مراحم شاهى سرافراز گشته بدانند . . . » 4 . طبق گفته قاضى نور اللّه ظاهرا ميرزا ابو طالب مدتى از سوى شاه‌طهماسب حاكم ولايت تبريز بوده است . قاضى احمد در حوادث سال 991 اشاره دارد كه محمّد شاه صفوى ( 984 - 996 ق . ) به مشهد آمد و پس از زيارت حرم دولتخانه خويش را در كنار « منازل مرحومى ميرزا ابو طالب رضوى كه از اعاظم نقباى آن ولايت است . » قرارداد اين قضيه جايگاه بلند اين سيد در دوران حياتش را نشان مىدهد . 6 درباره موقوفات ميرزا ابو طالب ، امير شيبانى در سيماى وقف در خراسان معتقد است كه وى واقف اوليه سادات رضوى بوده است . وى املاكش را بر اولاد ذكور خويش وقف نموده ولى اكنون وقف‌نامه آن در دسترس نيست و « جستجوى متوليان براى يافتن وقف‌نامه به نتيجه